Lęborskie Centrum Kultury „Fregata” zaprasza na spektakl teatralny w wykonaniu Narodowego Teatru Edukacji im. Adama Mickiewicza z Wrocławia. „Świętoszek” Moliera zostanie wystawiony w Sali LCK „Fregata” przy ulicy Gdańskiej we wtorek 1 grudnia o godzinie 19. Spektakl środowy(2 grudnia) został odwołany z przyczyn niezależnych od organizatorów.

- Po raz kolejny przygotowaliśmy niespodziankę dla miłośników teatru z Lęborka – mówi Paweł Piwka, dyrektor LCK „Fregata”. -  Tym razem proponujemy coś z klasyki. „Świętoszek” Moliera jest dziełem, które już od kilku wieków uczy i rozśmiesza publiczność na całym świecie.

Bilety w cenie 18 złotych dostępne są w kasie kina przy ulicy Gdańskiej 12 i w Galerii „Fregata” przy ulicy Reja 28. Rezerwacje zbiorowe pod numerem 59 8622-530.

O spektaklu

„Świętoszek” - komedia Moliera wystawiona po raz pierwszy w 1664 roku. Swój rozgłos zawdzięcza nie tylko walorom artystycznym, ale także skandalowi, jaki wywołało w XVII-wiecznej Francji wykpienie hipokryzji religijnej. Głównym założeniem autora sztuki była krytyka hipokryzji religijnej. W tym celu stworzył postać Tartuffe'a – człowieka, który dla osiągnięcia własnych korzyści, wykorzystuje Orgona i jego rodzinę, udając przy tym osobę wielce religijną i pobożną. Orgon – główny bohater jest niewrażliwy na przestrogi rodziny, dotyczące Tartuffe'a, swój błąd uświadamia sobie dopiero po zapisaniu mu całego majątku. Demaskacja hipokryzji Tartuffe'a w IV akcie jest powszechnie uważana za jedną z najdoskonalszych w historii teatru.

Na język polski przełożyli Świętoszka Tadeusz Boy-Żeleński i Kazimierz Zalewski.

Historia powstania „Świętoszka”, tak jak i próby jego wystawienia owiane są atmosfera skandalu. Ta zjadliwa krytyka ówczesnej umysłowości i satyra na określone kręgi społeczne, dotkliwie dała się we znaki współczesnym Molierowi. Nawet dzisiaj czytając ten utwór, niemal zza każdej kwestii wyziera celny opis naszych słabości, zakłamania czy kunktatorstwa. Zaiste jakże celna i ponadczasową diagnozę naszych ułomności zawarł Molier w swoim dziele. Smakowite ciasto molierowskiego stylu, przekładane wyborna intrygą, gęsto naszpikowane rodzynkami aktorskich kreacji.

Molier, właściwie Jean Baptiste Poquelin (ur. 15 stycznia 1622 w Paryżu, zm. 17 lutego 1673 tamże), francuski komediopisarz, uważany za najwybitniejszego komediopisarza w historii literatury francuskiej, aktor, dyrektor teatru.

Pochodził z rodziny mieszczańskiej, ukończył studia prawnicze, jednak pracy w zawodzie nigdy nie podjął. W 1643 r. założył w Paryżu wspólnie z Magdaleną Bejart Illustre Théâtre, wędrowną trupę, która wystawiała zapomniane farsy średniowieczne oraz włoskie commedia dell'arte. Gdy zespół zbankrutował, Molière został uwięziony za długi. Po wyjściu na wolność kontynuował życie wędrownego aktora aż do 1658 r., kiedy to jego trupa wróciła do Paryża. W 1659 roku wystawił tam swoją komedię Pocieszne wykwintnisie, która odniosła ogromny sukces, wzbudzając przychylność króla Ludwika XIV.

Molière wierzył w skuteczność nauczania ze sceny. Komedie jego odznaczają się niezwykłą różnorodnością i najwyższymi walorami artystycznymi. Uprawiał tzw. wielką komedię, widowiska farsowe, komedię heroiczną i komediobalet. Połączył w nich tradycję rodzimej farsy ludowej z elementami włoskiej commedia dell’arte i klasycznej sztuki komicznej (Arystofanes i Plaut). Prezentując galerię wiecznych typów ludzkich, dawał zarazem satyryczny obraz francuskiej obyczajowości XVII w. – ośmieszał salonową przesadę (Pocieszne wykwintnisie, wyst. 1659), niezrozumienie życia rodzinnego (Szkoła mężów, wyst. 1661, Szkoła żon, wyst. 1662), hipokryzję i zakłamanie dewotów (Świętoszek, wyst. 1664), wielkopańską pozę arystokratów (Don Juan, wyst. 1665), okrutną pogardę światowców wobec uczciwych i prostolinijnych (Mizantrop, wyst. 1666), manię gromadzenia bezużytecznych bogactw (Skąpiec, wyst. 1668). Molière przepoił swą twórczość głębokim humanizmem – mimo goryczy i pesymizmu wierzył w rozum ludzki i zdolność przezwyciężania zła oraz opowiadał się za wolnym i godziwym wyborem własnej drogi. Zmarł na scenie podczas wystawiania sztuki Chory z urojenia. Jego prochy spoczywają na cmentarzu Pere Lachaise w Paryżu.